Pato & Horseball

     

 

                                                                                                                                                                                                           

    Regulamin gry                        Historia                   World Horseball ranking        Palmares International     Palmares Championnat de France      Palmares Coupe de France              Decreto N° 17.468         

 

                                                                                                                               

 Mistrzostwa Francji Pro Élite     Reglamento oficjal del juego de Pato       Zwycięzcy El Torneo Abierto Argentino de Pato

 

  1. Nazwa

 

Pato / Horseball

 

  1. Nazwa w języku rodzimym

 

Pato / Horseball

 

  1. Miejsce praktykowania (kontynent, państwo, naród)

 

Pato – Argentyna

Horseball – m. in.: Francja, Hiszpania, Belgia, Brazylia, USA, Portugalia i inne państwa

 

  1. Historia

 

Sport narodził się w XVII wieku jako forma sąsiedzkiej zabawy czy raczej rywalizacji pomiędzy farmami. Była to także rozrywka gauchos. Nie limitowano także liczby grających. „Pato” znaczy kaczka, gdyż właśnie kaczki kiedyś używano zamiast piłki. Celem było zabranie kosza z ową kaczką na teren własnej farmy, a jedyną regułą było to, aby zawodnik trzymał kaczkę w wyciągniętej ręce. Czasem kaczka znajdowała się w skórzanej torbie z czterema uchwytami. Miejscem zawodów było zwykle pole, często bez określonego wymiaru, posiadające niekiedy nawet kilka kilometrów kwadratowych. Terenem do gry był czasem dystans między sąsiednimi gospodarstwami (ranches). A pierwszy zespół, który dotarł do własnego casco (dom na rancho) z kaczką uznawano za zwycięzcę.

Sport był brutalny, krwawy i niebezpieczny, co doprowadzało do częstych kontuzji. Zresztą nie tylko w trakcie gry zawodnicy odnosili rany, ale nierzadko także w porachunkach z użyciem noży, po zakończeniu rozgrywki.

Pierwsze wersje zasad gry powstały jeszcze w 1610 roku. W tym samym roku, dokument opracowany przez antropologa wojskowego Félix de Azara opisał w Buenos Aires rozgrywającą się scenę pato podczas uroczystości beatyfikacyjnych San Ignacio de Loyola: "Dwie drużyny ludzi na koniach spotykają się oraz są wskazane dwa odległe miejsca docelowe. Później przygotowują worek skórzany, w którym umieszcza się żywą kaczkę. Worek ta składa się z dwóch lub więcej uchwytów, które trzymają dwaj najsilniejsi mężczyźni z każdej drużyny, stojąc w połowie odległości między wskazanymi miejscami. Entuzjastycznie, ciągną mocno, aż najsilniejsza drużyna chwyta kaczkę i niesie ją ze sobą, przez co ich rywal spada na ziemię, jeśli nie puści worka z kaczką. Zwycięska drużyna zaczyna uciekać, a przeciwnicy ścigają się za nimi i otaczają ich, aż złapią za jeden z uchwytów. Ciągną mocno, a zespół, któremu udaje się przenieść kaczkę do wskazanego celu, wygrywa " (wszystkie cytaty pochodzą ze źródła: http://archive.li/z8PdQ i strony Argentyńskiej Federacji Pato).

16 czerwca 1610 roku jezuita Diego de Torres Bello S.J. napisał pierwszy list do swoich przełożonych, mówiąc, że w każdym mieście w Rio de la Plata odbyły się wydarzenia religijne, społeczne i kulturalne, beatyfikacja założyciela Towarzystwa Jezusowego, św. Ignacego de Loyola. I to w Buenos Aires (Bs. As.) "Artyleria i muszkieterstwo wykonały swoją pracę, a niektórzy odeszli z zachwytem, aby grać w kaczki przed naszym kościołem". „Dwie grupy jeźdźców ścigały kaczki przed naszym kościołem (znajdował się pośrodku obecnego Plaza de Mayo) "Wszyscy byli pełni podziwu, widząc ich i konie, które wydawały się niestrudzone”.

 

4 kwietnia 1611 r. Wysłano drugi list. Wiele uwagi poświęca się temu, że uczestnikami były dwa plemiona indiańskie, i że Hiszpanie, całkiem logicznie, nie zaopatrywali ich w konie, ponieważ konie były jedną z ich głównych broni podczas podboju i wojny. Stwierdza jednak, że "rodzice z Kordoby zachęcali Indian z doliny Calchaquí nagrodami, aby mogli rzucać strzałami i biegać z kaczkami." Miejscowi Kalchiqués pokonali odwiedzających Huachipas. List ten nie opisuje gry i jej rozwoju, ale sugeruje, że grano żywymi kaczkami (Kopie listów znajdują się w szkole "Del Salvador".)
Ani Hiszpanie nie wprowadzili tego sportu, ani Indianie go nie praktykowali. Po pierwsze był to nieznany sport w tamtych czasach i nie pochodzi także od naturalnych mieszkańców tego regionu świata, ponieważ nie znali oni konia, który został sprowadzony przez Hiszpanów w pierwszej połowie szesnastego stulecia. Wydaje się, że jest to gra kreolska, opracowana i zaplanowana przez samych zdobywców lub ich bezpośrednich potomków.
Don Pedro de Mendoza był tym, który wprowadził konia na te ziemie w 1536 roku, chociaż stada były potomkami niewielu koni (około pięciu klaczy i siedem ogierów), które porzucił Don Irala po opuszczeniu Buenos Aires w 1541 roku. Ich ilość wzrosła znacznie, gdy kolejne konie sprowadził Cabeza de Vaca, a w 1542 r. Diego de Rojas i w 1550 r. Nuñez del Prado.

 

Około 1581 roku Juan de Garay szacował ilość dziskich koni na 80 000 zwierząt w obwodzie 30 mil od Buenos Aires. Czternaście lat później, 1595, kiedy król zapytał gubernatora Rio de la Plata, Valdés de la Banda, o konie, które żyły w "La Pampa". Odpowiedział on: "Mówię, że Don Pedro Mendoza, który był pierwszym mieszkańcem tego miasta i portu, sprowadził tu konie i klacze, które pozostały porzucone na tej ziemi, która jest bardzo szeroka i długa. Stada są widziane z daleka i są tak liczne, że przewyższają ogromną liczbę, o której mówią historycy, koni, które posiadali królowie Persji ... ". Zapewne przekaz wyolbrzymiony, bez wątpienia. Ale to wyjaśnia pochodzenie koni, których liczba zmieniła sposób życia wszystkich rdzennych mieszkańców i tych, którzy przyszli po nich.

 

Sto lat później francuski inżynier wojskowy specjalizujący się w umocnieniach Amadeo Frezier (1682-1773, który przez ponad dwa lata pływał po "Morzu Południowym", nawiązał do sceny podobnej do tej, którą opisał Félix de Azara. Scena z 1712 roku opisana została w książce wydanej w 1716 roku: "Byłem świadkiem przyjęcia, gdy hiszpańscy komisarze, obaj zwani Pedro, świętowali w wiosce położonej w Talcahuano, w pobliżu tej, w której mieszkaliśmy. Po wysłuchaniu mszy pędzili konno, aby ścigać kury, tak jak gęś się łapie we Francji, z wyjątkiem następujących różnic: wszyscy wpadli na gracza, któremu udało się zdobyć głowę kury, aby mu ją zabrać i zawieść ją przed innymi, na cześć którego wydano przyjęcie. Podczas galopu wpadli na siebie nawzajem, aby zabrać głowę kury, a jeszcze podczas biegu podnieśli wszystko, co zrzucili na drodze. Po tym wyścigu zsiedli na lunch."

 

Gra została po raz pierwszy zakazana w mieście Santiago del Estero w dniu 23 lutego 1739 roku. Argumentem było to, że "szalenie jest grać na pato w środku miasta". Wielebna Salbaire, która napisała "Historię Matki Bożej z Luján", wspomniała w dokumencie z 1796 roku, o proboszczu parafii Gabrielu José Maqueda, który upomina i nakazuje parafianom powstrzymać się od grania w pato, łącząc to z ekskomuniką "jeśli nie zrobią tego”.

 

Także w tych latach, proboszcz z Luján ogłosił, że ci, którzy grali w tę grę, będą zagrożeni ekskomuniką. Kościół Katolicki nie akceptował tej formy rozrywki, od 1796 roku, grożąc odmową pochówku graczom pato. Ostatecznie gra została zakazana w 1790 roku (niektórzy twierdzą, że w 1796 albo 1822), z uwagi na liczne wypadki śmiertelne podczas rozgrywek.

 

Ale prawdziwy zakaz pojawił się, gdy Gubernator Buenos Aires, generał Martín Rodríguez, przyjął dekret z mocą ustawy w dniu 21 czerwca 1822 roku (zatwierdzonym przez jego ministra rządu, Don Bernardino Rivadavia), w którym stwierdzono, że granie w pato było zdecydowanie zabronione. Dekret Rodrígueza przewidywał, że "kara dla każdego, kto gra w tę grę po raz pierwszy, będzie ciężką pracą trwającą miesiąc, a kara ta zostanie podwojona, jeśli zostanie po raz drugi złapany na graniu w pato. Co więcej, osoby, które po raz trzeci zostaną przyłapane na grze w pato, będą musiały zmierzyć się z sześciomiesięcznym ciężkim okresem pracy i będą podlegać karze naprawienia szkód, jakie mogą spowodować ". Pato było więc zakazane, ale nie spowodowało to zaprzestania praktykowania tego sportu, nawet jeśli zakaz był kontynuowany przez rząd Juan Manuel de Rosas.

 

Mówiło się, że ponowne zainteresowanie sportem odrodziło się w 1852 roku dzięki wspaniałemu opisowi pato w książce "A soldier's portfolio" generała José Ignacio Garmendia.

 

W różnych pismach z XVIII wieku pojawiają się liczne wzmianki o tym sporcie, zwłaszcza o jego niebezpiecznym charakterze i tragicznych skutkach. Argentyński powieściopisarz Guillermo Enrique Hudson (1841-1922) w swojej książce "The Ombu" stwierdza, że ​​"El Pato" była najpopularniejszą rozrywką uprawianą w Argentynie. W książce umieścił on rozdział zatytułowany "The Old English Invasions and the game" PATO ", w którym odnosi się do niebezpieczeństwa, które go charakteryzowało.
 

W 1854 r., Bartolomé Mitre nawiązał do tego sportu w jednej ze swoich od i stwierdził: "Nie jest już zwyczajem grać w pato, ten sport jest teraz wspomnieniem z przeszłości. Ponieważ gra była surowo zabroniona ze względu na osobiste nieszczęścia, które spowodowały, ludzie stopniowo przestali grać, nie zapominając o tym całkowicie”. Mitre napisał "Ody" podczas oblężenia Montevideo, gdy miał 18-20 lat i wydał je w wieku 33 lat w 1854 roku. W swoim tekście zatytułowanym "El Pato" napisał: "Gra" Pato "już nie istnieje w naszych zwyczajach, jest już odległym wspomnieniem. Surowo zabroniona przez osobiste nieszczęścia, które dawały powód, aby ludzie opuścili go powoli, nie zapominając o tym całkowicie”. W jednym ze swych wierszy Mitre pisał:

“Pato”! Strong game

of the man from “La Pampa”

that marks customs

of manly people!

To spur nerves

to build muscles

as the young convulsive

in feverish pain.

 

Zdecydowanie "El Pato" była najpopularniejszą rozrywką uprawianą na świeżym powietrzu w Republice Argentyńskiej. Pisarz José de Espinoza, mówi, że do grania w grę "Pato" spotyka się grupa „niegrzecznych” mężczyzn, wszyscy są doskonałymi jeźdźcami, jeden z nich trzyma skórzany worek z pierścieniami na wciągniętym ramieniu. Na dany znak zaczynają pędzić, wszyscy ścigają "Pato" i walczą, aby odebrać zdobycz. Ten któremu się udaje a inni nie zabiorą mu zdobyczy, jest naprawdę zręczny.

 

W „Pampa Argentina” Roberto Torreiro napisał "podczas gdy w XX wieku nikt nie pamiętał o istnieniu gry "Pato", 16 kwietnia 1937 r., z inicjatywy ówczesnego szefa ochrony miasta La Plata Don Alberto del Castillo Posse, a jednocześnie wielbiciela tradycji Argentyny, wspieranego przez wykwalifikowaną grupę sportowców, zorganizowana została wystawa dotyczącą tego sportu. Z uwagi na wzbudzony entuzjazm wśród obecnych, Posse postanowił promować rozprzestrzenianie się "Pato", dążąc do zbudowania zespołów powiązanych ze sportami konnymi i zachęcając do zakładania organizacji, które pierwotnie miały się zaangażować w promowanie tego sportu. Ten krok był pierwszym sukcesem dotyczącym sportu narodowego". Alberto Castillo Posse, opracował regulamin gry, inspirowany między innymi zasadami gry polo (używano skórzanej piłki z czterema uchwytami), a pierwsze zawody miały miejsce 31 marca 1938 r. Minister rządu Buenos Aires Don Roberto Noble poprosił o uchylenie rozporządzenia nr. 1043 policji w Buenos Aires (1889), która zakazała tej gry. Gubernator, Manuel A. Fresco, zgodził się i wydał dekret w dniu 28 kwietnia 1938 r., uzasadniając, że "sport podlega regułom dyscyplinarnym, a pato, w obecnej formie, jest uważane za zdrowy i energiczny sport, podobny do polo”.

 

23 sierpnia 1938 r. Gazeta "La Nación" skomentowała publiczny pokaz "Pato", który odbył się poprzedniego dnia na polu Stowarzyszenia Ameghino, w pobliżu mostu "Cabildante Léxica", w mieście Luján. W pokazie uczestniczyli: Gubernator Buenos Aires, Manuel Fresco, który był przewodniczącym Izby Deputowanych Narodowych, Juan G. Kaiser i Ministere Robót Publicznych, José María Bustillo oraz wielu innych gości specjalnych.


Już trzy lata później powstała Argentyńska Federacja Pato – F.A.P. (Federación Argentina de Pato). W sierpniu 1943 r. Komisarz policji - Sigfrido J. Imaz – przybywa do Las Heras, angażując się w promowanie pato. 28 listopada 1943 r., powołano organizację o nazwie "Campo de Pato General Las Heras", której celem "było, jest i będzie promowanie gry" pato i kultywowanie tradycji Argentyny. Jej szefem został Imaz. W 1944 roku "Campo de Pato General Las Heras" dołącza do Federation Argentina de Pato, a region został unzany za “stplicę pato”.

 

Celem F.A.P. jest promowanie pato, zarządzanie rozgrywkami, organizacja turniejów, czuwanie nad przestrzeganiem przepisów, ale także promowanie hodowli koni, które najbardziej nadają się du uprawiania pato.

Prezydenci Federación Argentina de Pato (F.A.P):

  • Mr. Alberto del Castillo Posse 1941/1942
  • Mr. Manuel Andrada 1942/1945
  • Dr. Eduardo Ortíz 1945/1946
  • Col. Paz R. Alberto 1946/1948
  • Col. Julio Moreno 1948/1949
  • Col. Paz R. Alberto 1949/1953
  • Cte. Samuel M. Zamora 1953/1955
  • Mr. Raúl Alberto Píccoli 1955/1956
  • Col. Paz R. Alberto 1956/1957
  • Mr. José R. Sánchez Sañudo 1957/1959
  • Mr. Guillermo Micheo 1959/1961
  • Mr. Rogelio Cambiasso 1961/1963
  • Esc. Julio Ricardo Moreno 1963/1965
  • Mr. Raúl Alberto Píccoli 1965/1968
  • Dr. Carlos Fausto Portela 1968/1971
  • Esc. Julio Ricardo Moreno 1971/1973
  • Mr. Jorge Celestino Garros 1973/1977
  • Dr. Rodolfo Julio Ortiz 1977/1984
  • Mr. Rubén Dario Gagliardi 1984/1996
  • Mr. Jorge Pini 1996/1999
  • Dr. Rodolfo Julio Ortiz 1999/2001
  • Mr. Daniel Gabrielli 2001/2007
  • Mr. Ricardo José Fernández 2007/2013
  • Mr. Patricio Ezequiel Jaccoud (aktualnie)

 

Ważnym był dzień 16 września 1953 r., gdy prezydent Argentyny Juan Domingo Perón, ogłosił pato sportem narodowym (Decree 17468 of 9/16/1953 decrees that the national sport or game shall be the one known as "El Pato," as developed from an old game engaged in by the gauchos, and so truly Argentinean in origin, Boletin Oficial de la Republica Argentina, 25/09/1953). Przy tej okazji zorganizowano pokazowe mecze z Brazylią i Stanami Zjednoczonymi. Jednak status pato, jako sportu narodowego w Argentynie, został zakwestionowany przez federację piłkarską. Ponieważ znaczna część społeczeństwa argentyńskiego pasjonuje się piłą nożną, a jednocześnie wielu Argentyńczyków nigdy nawet nie widziałą meczu pato. W 2010 r. wprowadzono projekt ustawy w celu podniesienia piłki nożnej do statusu sportu narodowego i uznania pato jako sportu tradycyjnego. Obrońcy oficjalnego statusu pato wskazują, że jest to gra tradycyjna, narodowa, podczas gdy piłka nożna została sprowadzona z Anglii.

 

Konsekwencją popularności Pato było powstanie Horseball, który jest właściwie bardzo podobnym sportem. Pieczę nad jego rozwojem sprawuje Międzynarodowa Federacja Horseball (IHF), która organizuje rozgrywki międzynarodowe, mistrzostwa świata etc. Ciekawostka jest, że pierwsze mistrzostwa Europy (rozegrane w 1992 roku) są starsza imprezą niż mistrzostwa świata. Horseball jest bardzo popularny we Francji, Hiszpanii. To jedna z dziesięciu dyscyplin oficjalnie rozgrywanych przez Międzynarodową Federację Jeździecką (FEI).

 

W latach 30. dzięki Kapitanowi Clave (mistrzowi świata w skokach przez przeszkody z tych lat), pato argentyńskie pojawiło się we Francji. Szybko sport ten został nazwany „Pato indoor” z uwagi na konieczność ograniczenia pola gry. W 1936 roku Kapitan Clave dokonał modyfikacji reguł, które były na tyle znaczące, że zdecydował się nadać tej rywalizacji inną nazwę: Pato zostało zamienione na Horseball. Zmiany zasad były konsekwencją dostosowania pato do warunków europejskich i możliwości koni europejskich. W tamtym czasie horseball nie było uznane za sport, a jedynie za formę zabawy lub gry. Horseball szybko zdobyło dużą popularność zwłaszcza wśród wojskowych, którzy organizowali mecze pomiędzy regimentami. Sport zniknął wraz z rozpoczęciem II wojny światowej. Traktowany był jedynie jako ćwiczenie dla doskonalenia jazdy w siodle w kilku klubach.

 

Jednen z pierwszych regulaminów „jeu de horse ball”.

 

Być może z tego względu dzisiaj horseball jest szczególnie popularny we Francji. W latach 70., Fédération Française d’Équitation pod przewodnictwem Christian Legrez, zdecydowała o wprowadzeniu innowacyjnych elementów w zakresie szkolenia jeździeckiego wprowadzając do tego procesu elementy rywalizacji sportowej.

Pato w wersji halowej było praktykowane w Prowansji i Val de Loire dzięki dwóm osobom: Pascal Marry et Jean-Claude Gast. Dzięki ich zaangażowaniu w prace Commission des Jeunes et des Jeux, pierwszy mecz został zorganizowany podczas Salon du Cheval w roku 1977.

          

Jean Claude Gast                   Pascal Marry

 

W listopadzie 1978 roku zostało zorganizowane seminarium w l’École Nationale d’Equitation w Saumur na temat roli sportów jeździeckich. Było to ważne spotkanie, gdyż wzięły w nim udział, ważne dla tego sportu osoby: Philippe Thiebaut oraz Jean-Paul Depons. Pierwszy z nich dlatego, że próbował sprecyzować reguły gry, drugi dlatego, że w centrum jeździeckim Yvelines odkrył ćwiczenia jazdy w siodle, nazywane „horse ball” autorstwa Capitaine Clave. Po okresie szkolenia osiadł on w rodzinnym Castillon la Bataille.

W lutym 1979 roku odbyły się pierwsze zawody o randze mistrzostwa w Jeux Equestres w Poitiers. Nazwa horseball jeszcze nie funkcjonowała, ale pierwsza próba z pato w wersji halowej została wykonana. Reguły dla tych zawodów były kompromisem między argentyńskim pato i ćwiczeniami horse ball Capitaine Clave. W finale znalazły się ekipy Bordeaux i d’Henin Beaumont. Philippe Thiebaut i Jean-Paul Depons byli pierwszymi sędziami tych zawodów. Po ich zakończeniu zdecydowali się działać w klubach, Philippe Thiebaut grał w ekipie z Salon de Provence, a Jean-Paul Depons zaczął trenować ekipę z Bordeaux.

Philippe Thiebaut w barwach klubu Salon de Provence

 

Po mistrzostwach Francji w 1979 roku, Jean Speetjens stworzył w Belgii pierwszą federację horseball - la Fédération Belge de Horse-Ball (FeBeHob).

 

Drugie zawody mistrzostwa Francji odbyły się w październiku 1979 roku. W wyniku spotkania w Castillon la Bataille, sport otrzymał nazwę horseball i przyjęto ostateczny regulamin. Pod koniec 1980 roku rola horseball w ramach Commission des Jeunes et des Jeux stawał się coraz większa, stąd decyzja o powołaniu nowej komisji, która zajęłaby się tym sportem. Pierwszym jej przewodniczącym został Jean-Paul Depons.

Członkowie pierwszej Komisji Horseball (od lewej do prawej): Bernard Depons, Dominique Brugier, Philippe Karoubi, Patrice Cottin, Philippe Thiebaut, Claude Michelet, Yves Verrier i Jean-Paul Depons.

 

Horseball pojawił się na arenie międzynarodowej w 1988 roku dzięki pokazom ekipy francuskiej w Portugalii i Anglii. Pierwsze spotkanie międzynarodowe miało miejsce w 1989 roku pomiędzy ekipami Francji i Belgii (dwa zwycięstwa Francuzów). W 1992 roku, podczas Salon du Cheval odbyły się pierwsze Mistrzostwa Europy Horseball, a Philippe Thiebaut został pierwszym trenerem kadry narodowej Francji, pod wodzą którego ekipa francuska zdobyła osiem tytułów Mistrza Europy w latach 1992 – 1999 (w 1997 roku mistrzostwa nie były rozgrywane).

 

Laurence Ricou w arwach Chambly

 

Argentyńska Federacja Pato i International Horse-Ball Federation w 2006 r. zgodziły się zmienić zasady dotyczące horseball, aby dostosować je do obowiązujących przepisów pato. Dlatego sport ten w końcu stał się znany jako "Pato-Horseball". Również w tym roku odbył się pierwszy turniej Pato-Horseball na terenie targów w Buenos Aires, gdzie Portugalia zdobyła pierwsze miejsce, a Argentyna zajęła drugie miejsce. Oprócz wyżej wymienionych krajów w konkursie wzięły udział również eprezentacje innych państw: Austria, Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Anglia, USA, Kanada i Brazylia.

 

Pierwszy mecz polskiej reprezentacji w horseball odbył się w grudniu 2012 roku podczas poznańskiej Cavaliady. Rywalizacja z Austriakami zakończyła się remisem. Choć Polacy cały czas prowadzili, w ostatniej minucie bardziej doświadczeni gracze z Austrii zdobyli wyrównujący punkt.

 

  1. Opis (zasady, zawodnicy, miejsce, sprzęty, urządzenia etc.)

 

Pole gry pato musi być idealnie poziome, pokryte trawą. Wymiary pola gry: długość 180-220 metrów (196,9 do 240,6 yd), szerokość 80-90 metrów (87 do 98 yd).

Specjalna piłka do pato, wykonana ze skóry, jest to właściwie piłką do siatkówki lub piłki nożnej, która jest włożona w specjalną skórzaną „uprząż” z sześcioma uchwytami. Piłka waży od 1050 gram do 1250 gram (2,3 do 2,8 funta) i ma około 40 centymetrów średnicy (15,7 cala).

Piłka do gry pato

 

Drużyny liczą po 4 zawodników (i 2 rezerwowych), a cały mecz składa się z 6 rund po 8 minut, przerwy trwają 4 minuty i służą zmianie koni. Sędziów jest 2 na boisku i jeden znajdujący się poza placem gry. Zwycięzcą jest drużyna z największą liczbą bramek zdobytych po upływie regulaminowego czasu.

 

Celem gry jest wrzucenie piłki do tego kosza ustawionego pionowo (podobnie jak w koszykówce, tyle, że w koszykówce kosz jest poziomy). Na końcach boiska ustawione są żelazne obręcze (metr średnicy) usytuowane około 2,5 metra nad ziemią. Na obręczach jest siatka. Obręcze mają średnicę 100 cm (3.3 stóp) i znajdują się na wysokich słupach o wysokości 240 cm (7,9 stopy). Siatka jest zamknięta, rozciągająca się na 140 cm (4,6 stopy), w której zostaje piłka po strzeleniu bramki.

 

Piłkę z podłoża zawodnicy zbierają, wychylając się z siodła i chwytając ją za jeden z uchwytów. Czynność ta musi odbywać się w ruchu, a zawodnik musi pozostać w siodle (żeby siodło nie zsuwało się, pokrywa się je owczym futrem). Nie wolno się zatrzymywać. Zabronione jest zajeżdżanie przeciwnikowi drogi, można go jednak spychać koniem w bok.

Zawodnik posiadający piłkę musi trzymać ją w prawej, wyciągniętej ręce. Niewyciąganie ręki podczas jazdy z pato jest niedopuszczalne i nazywa się negada (odmowa). Jeśli przeciwnik chwyci piłkę, zaczyna się walka o nią, aż do chwili, gdy jeden z nich puści ją. Obaj muszą stać w strzemionach. Podczas holowania piłki lub cinchada obaj gracze muszą stanąć na strzemionach i unikać siedzenia w siodle, a ręka nie zaangażowana w pociągnięcie musi trzymać wodze. Owa walka nie może trwać dłużej niż 12 sekund.

Za najlepsze konie do pato uznaje się konie rasy arabskiej, quarter-horse, a zwłaszcza criollo, które mają krótsze nogi (są one potomkami koni hiszpańskich konkwistadorów).


Horseball jest sportem bardzo podobnym do pato. Jest to najbardziej zespołowy ze wszystkich sportów jeździeckich. Zespołowość to najważniejsza cecha tego sportu. Sport ten cechuje także szacunek dla przeciwnika i troska o dobro koni, biorących udział w rywalizacji. Od 1979 roku zawody obywają się według ściśle określonego regulaminu. Obowiązują także surowe reguły bezpieczeństwa, nie tylko dla graczy, ale także dla organizatorów zawodów. W rywalizacji horseball mogą brać udział dzieci, młodzież i dorośli, są zespoły żeńskie, męskie i mieszane.

 

Czas trwania meczu to 25 minut lub dwie połowy po 10 minut (czas trwania połowy meczu zależy od kategorii wiekowej), jest także jedna trzyminutowa przerwa. Każdy kapitan drużyny ma prawo poprosić o 30 sekundową przerwę w każdej z części meczu.

 

Gra się na zewnątrz lub w hali. Boisko (nazywa się „rug” – nawet jeśli tej nazwy nie używa się powszechnie) ma wymiary 60 (75) m x 20 (25) m., nie licząc strefy bezpieczeństwa. Boisko pokryte z reguły piaskiem, nie śliskie, o formie prostokąta. Pole gry składa się z obszaru gry, stref bezpieczeństwa, miejsca, gdzie ustawione są kosze i obszaru technicznego. Krótkie boki pola gry są nieprzejezdne. Na bokach długiej części znajdują się miejsca zmiany zawodników, usytuowane tak, aby możliwa była szybka zmiana, Krótkie boki muszą być ograniczone palisadą lub strefą ochronną o minimalnej wysokości 1,60 m.  2 bramki znajdują się na krótkich bokach na wysokości 3 i pół metra od podłoża.
Na długim boku, obszar gry jest ograniczony przez nadmuchiwane "rolki".
Flagi lub znaki muszą wskazywać: linię środkową (odpowiadającą połowie pola) oraz linie karne (5 m, 10 m i 15 m).

Po każdej ze stron znajduje się pas o szerokości min. 5 metrów zarezerwowany dla zmienników, trenerów i ekipy zespołów. Bariery powinny oddzielać tę przestrzeń od widzów.

 

Boisko horseball

 

Kosze składają się z metalowego okręgu o średnicy wewnętrznej 1 m i grubości 6 cm o kolorze białym i wyposażone w białe siatki (siatka 4 cm). Podstawa musi wynosić 3,50 m nad ziemią i 2,50 m od krawędzi pola w środku, na krótkich bokach.
Siatka ochronna nusi znajdować się za każdym koszem, aby zapobiec wyjściu piłki poza pole gry. Rozciąga się ona co najmniej 5 m po obu stronach kosza i do wysokości 4,50 m. Kosze mogą być albo zawieszone na stojakach albo zawieszone na wysięgnikach (nie równolegle do podłoża jak w koszykówce, a prostopadle). W żadnym przypadku, nogi podporowe nie mogą znajdować się w obszarze gry.

 

Kosz do horseball

 

W meczu biorą udział dwie drużyny złożone z 4 zawodników każda (i 2 rezerwowych). Sędziów jest 2: jeden na koniu, drugi na specjalnym podwyższeniu przy linii bocznej na środku boiska. Mecz obserwuje sędzia obserwator. Sędziowie są wyposażeni w komunikatory.

W widocznym miejscu, zwykle za arbitrem siedzącym przy linii środkowej, powinna być umieszczona tablica wyników, pokazująca aktualny wynik, czas, kary. Tablica informacyjna powinna być usytuaowana w taki sposób, aby umożliwić zawodnikom i widzom śledzenie wyświetlanych informacji dotyczących wyniku i czasu.

 

Przed każdym meczem, zawodnicy muszą poddać konie kontroli weterynaryjnej. Konie mogą rozegrać tylko jeden mecz dziennie.

 

Piłka jest skórzana z sześcioma uchwytami. Waga i rozmiar piłki zależą od wieku zawodników:

- Kategoria Moustique / Poussin: rozmiar 2, obwód 47 cm, waga 400/500 g, długość uchwytów 30 cm

- Kategoria Benjamin / Minime: rozmiar 3, obwód 60 cm, waga 500/600 g, długość uchwytów 39 cm

- Kategoria Cadet / Junior / Sénior: rozmiar 4, obwód 65 cm, waga 600/700 g, długość uchwytów 41 cm

Piłka do horseball

 

Wyposażenie konia:

- wędzidło i kiełzno – takie, aby nie było ryzyka zranienia zwierzęcia (wędzidło pełnopoliczkowe jest zabronione)

- martyngał (wytok) – stały lub elestyczny jest wymagany we wszystkich kategoriach, z wyjątkiem kucyków kategorii A

Konie muszą być wyposażone w ochraniacze na każdej z nóg.

Popręg jest niezbędnym elementem wyposażenia konia, może być z materiału lub ze skóry. Popręg musi obowiązkowo przechodzić przez martyngał.

 

Wyposażenie jeźdźca:

- Strój

Wszyscy członkowie drużyny muszą mieć identyczne koszulki, ponumerowane na piersi (rysunek 10 cm) i na plecach (rysunek 20 cm). Czarne i białe koszulki w pionowych paskach 5 cm są zarezerwowane dla sędziów. Resztę stroju muszą stanowić spodnie lub kombinezon (identyczny kolor dla zawodników tego samego zespołu) i buty jeździeckie. Gracze nie mogą nosić biżuterii (bransoletki, zegarki, naszyjniki itp.). W strefie bezpieczeństwa może przebywać tylko jeden trener na drużynę i jeden lekarz na konia, wszyscy muszą nosić odpowiedni strój w barwach swojego zespołu.

- Kask

Noszenie 3-punktowego kasku „z brodą” lub „podbródkiem” jest obowiązkowe. Zabrania się stosowania kratek na kasku.

- Ochrona

Zaleca się wyposażenie w nakolanniki i / lub ochraniacze pleców.

- Ostrogi, bat

Są one opcjonalne, ostrogi z kołami i niebezpieczne są zabronione. Dopuszcza się wyłącznie ostrogi z zaokrąglonymi końcami o maksymalnej długości 3 cm. Muszą być umieszczone w miejscu, na normalnej wysokości i po prostu przytrzymywane przez pas.
Noszenie bata jest zabronione, z wyjątkiem kategorii Moustique i Poussin. Bat dozwolony jest na polu rozgrzewki.

 

Na początku gry, piłka umieszczona jest na linii 10 metrów, po stronie drużyny, która rozpoczyna rozgrywkę. Po gwizdku sędziego, jeden z zawodników podejmuje piłkę w galopie, a obrońcy (drużyna przeciwna) muszą znajdować się na swojej stronie boiska.

Drużyna, która się broni może próbować przejąć piłkę z rąk przeciwnika lub wypchnąć ich końmi poza pole gry. W trakcie bezpośredniego „starcia” zawodnicy muszą siedzieć w siodłach, ten, który nie czyni tego, otrzymuje karę. Piłkę, która upadnie na ziemię może podjąć każdy gracz, ale musi poruszać się w kierunku, w którym prowadzony był atak w momencie wypuszczenia piłki. Chodzi po prostu o minimalizację ryzyka zderzenia graczy.

      

Podjęcie piłki

 

Gdy zawodnik podejmuje piłkę, koń musi galopować (kłusować u juniorów do lat 13). Nie wolno zatrzymywać się, gdyż taki manewr jest niebezpieczny dla konia, ma zły wpływ na jego organizm.

 

Zasadą jest, aby przed próbą zdobycia bramki, wykonane zostały co najmniej 3 podania pomiędzy 3 różnymi zawodnikami drużyny. Chodzi o to, aby nadać większej dynamiki rywalizacji. Gracz ma prawo trzymać pilkę nie dłużej niż 10 sekund.

Kontakty są bardzo częste w trakcie meczu, a jeźdźcy zachęcają swoje konie do energicznego kontaktu z innymi, aby umożliwić jeźdźcowi zabranie piłki przeciwnikowi lub zmienić trajektorię biegu przeciwnika. Manewry te są jednak regulowane (z oczywistych względów bezpieczeństwa), zwłaszcza pod kątem uderzenia, oraz formalny zakaz atakowania gracza w sytuacji podniesienia piłki, gdy de facto jest bezbronny. Tylko gracz-piłkarz będący w posiadaniu piłki może zostać "zaatakowany".

Horseball to także sport, w którym, biorąc pod uwagę niewielką liczbę graczy, wymagana jest wszechstronność. Jedyne obserwowane specjalizacje to te, które dotyczą sytuacji zatrzymanej piłki oraz tzw. pozycji "muchy", czyli zawodnika w bardzo wysokiej pozycji obronnej, którego celem jest przerwanie ataku drużyny przeciwnej. Obrona jest najczęściej ustawiana w środku pola wzdłuż pola gry.

Zawodnicy nie mogą schodzić z konia podczas meczu.

 

Wrzut piłki celem wznowienia gry odbywa się jak w rugby, po każdym golu lub gdy piłka opuści plac gry na krótkich bokach. Wznowienia dokonuje zespół, który zdobył bramkę lub który nie wyrzucił piłki poza boisko.

 

Wznowienie gry

 

Faule są karane (od P1 do P3) – kara drużynowa, kary indywidualne to biała, żółta i czerwona kartka.

Choć jest to sport mocno kontaktowy, horseball jest bezpieczny zarówno dla jeźdźców, jak i koni. Konie pędzą blisko siebie, często nawet w odległości 5–10 centymetrów, gra wymaga szybkich zwrotów i gwałtownego hamowania.

Charakterystyczne dla tego sportu jest to, że często jedzie się bez trzymania wodzy, bo ręce muszą być wolne, by złapać i podać piłkę innym graczom. Gra jest bardzo widowiskowa, ponieważ boisko jest niewielkie, a publiczność znajduje się blisko akcji.

 

  1. Stan obecny:
  1. sport praktykowany (związki, wyniki, zawody, kalendarium mistrzowie etc.)

 

Turniej argentyński Open Pato (El Torneo Abierto Argentino de Pato) odbył się po raz pierwszy w 1941 roku, kiedy powstała Argentyńska Federacja Pato, organ zarządzający sportem. Pierwszym mistrzem drużyny był zespół Los Corrales, kwartet skomponowany przez Argentino Fuentesa, Clovizo Querol, Roberto Fuentes i Florencio Novoa.
Najbardziej utytułowany jest zespół jest Barrancas del Salado z 15 tytułami w latach 1968 i 2005.

 

Istnieje kilka międzynarodowych konkursów organizowanych przez International Horse-Ball Federation: mistrzostwa Europy, mistrzostwa świata i klubów FIHB Champions League
 

Europejskie Mistrzostwa Seniorów to najstarszy międzynarodowy turniej, pierwszy został zorganizowany w 1992 w Paryżu.

Zespół Francji - Mistrzowie Europy z 2002 roku

 

Zespół Portugalii – III miejsce Mistrzostw Europy w 2002 roku

 

Mistrzostwa Europy Kobiet pierwszy raz zostały zorganizowane w 2003 roku w Abano Terme 2003 (Włochy).

Europejskie Mistrzostwa Under-16 to turniej młodzieży z drużynami mieszanymi, pierwszy raz rozegrany w 2004 roku w Lamotte-Beuvron 2004 (Francja).


Mistrzostwa Świata (seniorskie drużyny mieszane) odbyły się dwukrotnie. Pierwsze odbyły się w Ponte de Lima w 2008 roku. Drużyny grające w mistrzostwach to Argentyna, Austria, Belgia, Brazylia, Kanada, Francja, Niemcy, Wielka Brytania, Włochy, Portugalia, Hiszpania. Druga edycja odbyła się w 2012 roku w Montpellier, a w rywalizacji drużynowej wzięły udział: Algieria, Argentyna, Belgia, Francja, Wielka Brytania, Portugalia, Hiszpania.


Turniej klubowy, organizowany przez International Horseball Federation, to FIHB Chambions League. Jest to rywalizacja między czołowymi klubami z czterech państw europejskich znajdujących się najwyżej w rankingu. Pierwszy turniej rozegrany został w 2007 roku w Sztokholmie w Szwecji.


 

W 2010 roku odbył się w Portugalii pierwszy Four Nations Cup, wygrany przez Francuzów, drugie miejsce zajęli Portugalczycy, a trzecie Hiszpanie.

 

  1. Związki, federacje, kluby

 

W skład International Horseball Federation wchodzi osiemnaście państw, w tym osiem państw europejskich. Polskie Stowarzyszenie Horseball należy do Światowej Federacji Horseball FIHB.

Federación Argentina de Pato y Horseball - http://pato.org.ar/deporte-nacional/

International Horseball Federation - http://www.fihb.net/

Deutscher Horseball Verband - https://horseball.de/

Horseball Portugal (Portuguese Equestrian Federation) - https://web.archive.org/web/20060424063033/http://www.horseball.pt/

Belgian horse-ball team - http://www.too-xtreme.be/

British Horseball Association - https://www.britishhorseball.co.uk/

Australian Horseball Association - https://www.australianhorseball.com.au/

Horseball Austria - https://www.horseball-austria.com/

 

  1. Źródła informacji (książki, artykuły, wywiady, galeria zdjęć, video etc.)

 

The horse ball throughout the world - http://www.horse-ball.org/horseball/origine2_en.php

Le coin du Horse-Balleur - http://www.lecoinduhb.fr/

HorseballTv - http://hball.tv/

HorseBall Show - http://www.horseballshow.com/

Pato the Sport of Argentina - https://prezi.com/lme3lykc9dwh/pato-the-sport-of-argentina/

Rozgrywka horseball - https://www.youtube.com/watch?v=bOKhK5cDsu0

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.
Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.